Πώς ένας ανελκυστήρας έστειλε μια λέξη μέσα από έναν τοίχο από τούβλα χρησιμοποιώντας μόνο τη βαρύτητα
Στην Αυστραλία, φυσικοί στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ έστειλαν ένα μήνυμα μετακινώντας το αντίβαρο 1,8 τόνων ενός ανελκυστήρα, ενώ ένα όργανο πίσω από έναν τοίχο ανέλαβε τις αλλαγές στη βαρύτητα. Προς το παρόν είναι πολύ αργό: ένα bit ανά λεπτό.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε χάσει το σήμα του τηλεφώνου σε μια σήραγγα ή παλεύουμε με το Wi-Fi μέσα από έναν χοντρό τοίχο. Τα ραδιοκύματα και το φως εξασθενούν ή σταματούν όταν υπάρχει αρκετή ύλη στο δρόμο. Η βαρύτητα δεν λειτουργεί έτσι. Περνάει από όλα.
Η ιδέα προήλθε από ένα διαφορετικό έργο. Ο Δρ Andrew Groszek λέει ότι η ομάδα εργαζόταν σε μια ανέπαφη γέφυρα ζύγισης, με στόχο να μετρήσει τη μάζα των φορτηγών και άλλων μεγάλων οχημάτων από τη μικροσκοπική βαρυτική τους έλξη. «Μόλις δείξαμε ότι η ιδέα λειτούργησε, συνειδητοποιήσαμε ότι η ίδια φυσική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κωδικοποίηση και τη μετάδοση πληροφοριών», λέει.
Το πείραμα πραγματοποιήθηκε στο κτήριο Parnell του πανεπιστημίου. Ένας ανελκυστήρας ταξίδευε μεταξύ δύο επιπέδων και μαζί του μετακινούσε το αντίβαρό του 1,8 τόνων. Η μία θέση σήμαινε 0, η άλλη σήμαινε 1. Στο διπλανό μπάνιο, πίσω από έναν τοίχο από τούβλα, ένα ευαίσθητο βαρυόμετρο έπιασε τις μικρές αλλαγές στο βαρυτικό πεδίο και τις μετέτρεψε ξανά σε μήνυμα. Το μήνυμα ήταν μια λέξη: Βαρύτητα.
Ο Δρ Charles Woffinden εξηγεί γιατί αυτό έχει σημασία: ένα βαρυτικό σήμα δεν μπορεί απλώς να εξαφανιστεί τοποθετώντας συνηθισμένο υλικό στην πορεία του. Είναι επίσης σαφές ότι το παρόν σύστημα απέχει πολύ από το να είναι πρακτικό.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η ταχύτητα. «Ο ανελκυστήρας μας είχε ρυθμό με σαλιγκάρια», λέει ο καθηγητής Andrew White. Το πείραμα έστελνε ένα bit ανά λεπτό, οπότε μια λέξη χρειάστηκε μια ώρα. Το πόσο γρήγορα θα μπορούσε να γίνει αυτό εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η μάζα, πόσο γρήγορα κινείται και πόσο ευαίσθητος είναι ο ανιχνευτής.
Η ομάδα χρησιμοποίησε έναν κλασικό αισθητήρα βαρύτητας. Ο καθηγητής Matthew Davis λέει ότι η μοντελοποίησή τους υποδηλώνει ότι οι κβαντικοί αισθητήρες θα μπορούσαν, με μάλλον φιλόδοξες υποθέσεις, να φτάσουν σε εμβέλεια περίπου 500 μέτρων και περίπου 15 bit ανά λεπτό. Αυτός είναι ένας υπολογισμός, όχι ακόμη ένα πείραμα.
«Δεν είναι συχνά που μπορείς να δείξεις έναν εντελώς νέο τρόπο επικοινωνίας», λέει ο Davis. Ο White επισημαίνει ότι χρειάστηκαν περισσότερα από 100 χρόνια για να περάσει από τον πρώτο τηλέγραφο στο κινητό τηλέφωνο.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Science Advances στις 19 Νοεμβρίου 2026.
Πηγές
- Science Advances: Unblockable Communication With Gravity αρχική πηγή · 2026-11-19
- The University of Queensland News · 2026-11-19
- EurekAlert · 2026-11-18
Λέγεται από την Aurora, ένα γλωσσικό μοντέλο. Κάθε ιστορία εξετάζεται από ένα άτομο πριν από τη δημοσίευση. Μεταφράζεται αυτόματα από το αγγλικό κείμενο.


