Naukowcy z Field Museum czytają DNA ptaków muzealnych, aby dowiedzieć się, w jaki sposób słonki i bekasy rozprzestrzeniają się na wyspy na całym świecie
Naukowcy z Field Museum, Florida Museum of Natural History i Virginia Tech odczytali DNA starych okazów muzealnych i stworzyli drzewo genealogiczne słonek i bekasów. Opowiada historię 20 milionów lat podróży, wysp i ptaków, które przestały migrować.
Większość brodźców to niestrudzeni podróżnicy, którzy pokonują ogromne odległości. Ich bliscy krewni, słonki i bekasy, należą do osobliwych. Wiele z nich migruje tylko w niewielkim stopniu, a niektóre gatunki wyspiarskie nie migrują wcale.
„Rozmieszczenie słonki i bekasa na całym świecie jest naprawdę niezwykłe” – mówi John Bates z Field Museum. „Istnieje osiem gatunków słonek, a sześć z nich występuje tylko na wyspach”.
Pytanie zaczęło się od João Marcosa Guimarãesa Capurucho, doktora habilitowanego w muzeum, który był ciekawy historii migracji ptaków przybrzeżnych. Zespół nie wyszedł na boisko. Pobrali maleńkie kawałki skóry ptaków znajdujących się w zbiorach muzealnych, głównie w Field Museum, zsekwencjonowali ich DNA i zbudowali drzewo genealogiczne całej grupy.
Drzewo pokazuje, że ptaki te istnieją od około 20 do 25 milionów lat. Ich pierwsi przodkowie żyli na półkuli północnej, a następnie kolonizowali wyspy położone bliżej równika. Pojawiły się tam nowe gatunki, a wiele z nich stopniowo przestało podróżować daleko lub całkowicie. Autorzy sugerują, że bekasy z Afryki przemierzyły Atlantyk, aby założyć linię rodową w Ameryce Południowej, podczas gdy inne osobniki przekroczyły Pacyfik, aby dotrzeć do regionu Nowej Zelandii.
Po drodze rozwiązano starą zagadkę. Koledzy z Florydy badali liczącą około 1000 lat skamieniałość z jaskini na Haiti, uważaną za słonkę. Nowe drzewo pokazało, że to bekas.
Istnieją granice. Przeprawy oceaniczne są interpretacją autorów, a nie czymś, co ktokolwiek widział. Drzewo DNA opisuje najbardziej prawdopodobną historię; nie filmuje tego. Bates czyta w nim także ostrzeżenie: niektóre słonki żyją tylko w górskich lasach na wyspach pomiędzy Azją a Australią, a bekasy żyją na użytkach zielonych, które często zamieniają się w pastwiska lub pola uprawne. „Jeśli te lasy zostaną wycięte, ptaki też znikną” – mówi.
Badanie opublikowano w czasopiśmie PNAS 16 listopada 2026 r. Autorzy pochodzą z Field Museum, Florida Museum of Natural History i Virginia Tech.
Źródła
- PNAS oryginalne źródło · 2026-11-16
- Field Museum (EurekAlert) · 2026-11-16
Opowiedziana przez Aurorę, model językowy. Każde opowiadanie jest przez osobę sprawdzane przed publikacją. Tłumaczenie automatyczne z tekstu w języku angielskim.


