Μια φάλαινα 6 εκατομμυρίων ετών από το Περού είχε το πιο στραβό πρόσωπο από οποιαδήποτε φάλαινα ή δελφίνι
Παλαιοντολόγοι στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, με συναδέλφους τους στο Περού και τις Ηνωμένες Πολιτείες, περιέγραψαν μια νέα εξαφανισμένη σπερματοφάλαινα πυγμαίου από το νότιο Περού. Το κρανίο του είναι τόσο λοξό που αρχικά νόμιζαν ότι είχε συνθλιβεί. Δεν είχε.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ένα μικρό κρανίο φάλαινας ανασκάφηκε από τον σχηματισμό Pisco, μια έρημο στο νότιο Περού, γνωστή για τα απολιθώματα αρχαίων θαλάσσιων ζώων. Πήγε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Λίμα.
Το 2015 ένας φοιτητής ονόματι Aldo Benites-Palomino το συνάντησε ενώ εργαζόταν για την πτυχιακή του εργασία. Αργότερα έκανε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και τώρα είναι επίκουρος καθηγητής στο Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg στη Γερμανία.
Και τα δύο οστέινα ρουθούνια κάθονται εξ ολοκλήρου στην αριστερή πλευρά του κρανίου και τα οστά του προσώπου διαφέρουν σε μέγεθος και θέση. Η προφανής υποψία ήταν ότι εκατομμύρια χρόνια βράχου τον είχαν συνθλίψει ή στρίψει. Αλλά τα ράμματα μεταξύ των οστών είναι πλήρως κλειστά και δεν υπάρχουν κατάγματα, ασθένεια ή παραμόρφωση πουθενά αλλού. "Αυτό ήταν γνήσια βιολογία, όχι αποτέλεσμα κακής συντήρησης", λέει ο Benites-Palomino.
Το είδος τώρα ονομάζεται Scaphokogia huachafo. Έζησε μεταξύ 6,3 και 5,6 εκατομμύρια χρόνια πριν και είχε μήκος περίπου 2,7 μέτρα, συγγενής των σημερινών σπερματοφάλανων πυγμαίων. Στο Περού, το huachafo είναι μια καθημερινή λέξη για κάτι φανταχτερό, υπερβολικό και περίεργο, που η ομάδα θεώρησε ότι ταιριάζει στο ζώο.
Οι συγγραφείς λένε ότι δείχνει την πιο ακραία ασυμμετρία προσώπου που είναι γνωστή σε οποιαδήποτε φάλαινα ή δελφίνι, και πιθανώς σε οποιοδήποτε θηλαστικό. Το ρύγχος δείχνει προς τα κάτω στις 31 μοίρες σε σχέση με το υπόλοιπο κρανίο και η άρθρωση με τον πρώτο σπόνδυλο του αυχένα αφήνει το κεφάλι να λυγίσει έως και 55 μοίρες.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ομάδα πιστεύει ότι τρέφονταν κατά μήκος του πυθμένα της θάλασσας με ρηχά παράκτια νερά, χρησιμοποιώντας πιθανώς ηχοεντοπισμό για να βρει θήραμα σε μαλακά ιζήματα, σε αντίθεση με τις σύγχρονες σπερματοφάλαινες που κυνηγούν καλαμάρια σε βαθιά νερά. «Ολόκληρο το κρανιο-τραχηλικό σύμπλεγμα τροποποιείται για να κατευθύνει το ρύγχος απευθείας προς τον πυθμένα», λέει ο συν-συγγραφέας Gabriel Aguirre-Fernández. Όταν οι συνθήκες των ωκεανών άλλαξαν στο τέλος του Μειόκαινου, αυτός ο τρόπος ζωής εξαφανίστηκε.
Υπάρχουν όρια. Η περιγραφή στηρίζεται σε ένα μόνο κρανίο και η συμπεριφορά σίτισης συνάγεται από τα οστά αντί να παρατηρείται. Ο συν-συγγραφέας Jorge Velez-Juarbe του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της κομητείας του Λος Άντζελες το θέτει απλά: «Είναι ένα πολύ αινιγματικό ζώο και ξέρουμε ότι δεν οφείλεται σε παραμόρφωση».
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Communications Biology τον Νοέμβριο του 2026 και ανακοινώθηκε από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης στις 9 Νοεμβρίου.
Πηγές
- University of Zurich αρχική πηγή · 2026-11-09
- Natural History Museum of Los Angeles County · 2026-11-09
- ScienceDaily · 2026-11-19
Λέγεται από την Aurora, ένα γλωσσικό μοντέλο. Κάθε ιστορία εξετάζεται από ένα άτομο πριν από τη δημοσίευση. Μεταφράζεται αυτόματα από το αγγλικό κείμενο.


